Dank voor de reacties. Helaas ontgaat mijn bedoeling van dit drieluik aan de kijker. Iets wat geen probleem is voor mij. Het drieluik is niet als leuk bedoeld, in tegendeel juist. De houdingen en posities zijn zeer overwogen gekozen.
Nu ben ik toch wel nieuwsgierig geworden naar het verhaal achter de foto's. Ik neem aan dat niet alleen de houdingen, maar ook de formaten en weloverwogen zijn gekozen. De storyline die Henk hierboven neerzet, kan ik wel volgen, maar ik kom op een andere conclusie: - hij voelt zich gevangen in zijn situatie, - blijkt niet meer in staat om de dingen te doen die hij wil doen, - maar uiteindelijk berust zich moegestreden in zijn lot.
Hier is mijn uitleg van het drieluik. Alle drie de foto's geven iemand weer die in alle drie de foto's het frame raken. De rand van het frame kan je zien als een muur. In de eerste foto is de persoon wanhopig met de rug tegen de muur. In de tweede foto probeert de persoon tevergeefs de op hem afkomende muren tegen te houden. In de derde foto is de persoon verslagen en staat met zijn hoofd tegen een niet wijkende muur
Het verschil in frames geeft het verkleinen van de leefwereld aan.
Deze serie had ik al geruime tijd in gedachten alleen niet eerder de mogelijkheid gehad om hem uit te voeren.