Creapy bos bij Eygelshoven. Die lianen kunnen je elk moment grijpen en verstikken. Als het waait hoor je de bomen fluiten. Overal op de grond vind je menselijke botten. Als je het pad volgt kom je nooit meer terug. Ik kom er niet meer, brrrrr......
De foto lijkt onscherp, en het spel van licht en schaduwen maakt het geheel nog 'waziger' voor mijn gevoel.
Ik begrijp je gedachte wel, maar soms is het heel lastig om het gevoel wat je ergens hebt ook zo vast te leggen dat een ander hetzelfde ervaart.
IS voor mij hier dus niet geheel geslaagd.
Misschien asl je dichter op bomen was gaan staan? Ik weet het ook niet precies.
De lichte lucht verpest het sfeertje een beetje. Misschien dat je nog wat kan winnen door een vignet toe te passen die dan gelijk de lichte lucht aanpakt?