Het stille uitzicht
Geplaatst: 28 aug 2019 22:27
In 2015 werden de renovatie- en restauratiewerken op Abdijsite Herkenrode voltooid. Eén van de sluitstukken was het kunstwerk ‘The Quiet View / Het Stille Uitzicht’ van de internationaal geprezen Belgische kunstenaar Hans Op de Beeck.
De sereniteit van het historische abdijhart
‘The Quiet View’ staat in het hart van de vroegere Herkenrodeabdij; op de plek waar ooit de abdijkerk stond. In 1826 verwoestte een brand het grootste deel van de kerk en in 1843 werden de overgebleven muren gesloopt. Wie het kunstwerk al bezocht, weet dat je eenzelfde sereniteit en stilte ervaart, als bij het binnenwandelen van een kerk. De lange, donkere gang leidt naar een zitbank, met daarachter een verlaten, weerbarstig en verstild landschap, in trompe l’oeil.
Hoewel de werkelijke ruimte maar zo’n vijftien meter diep is, wordt je oog door spiegels eindeloos ver geleid. Water, rotsachtige eilanden en kale bomen geven het geheel een desolate en kleurloze indruk. Dit zachtgrijze landschap is sober en verstild, het nodigt de toeschouwer uit even naar de diepte te staren en te verdwijnen in een moment van reflectie, introspectie, te vergelijken met het kijken naar de zee of een bergvallei. Als je je ontvankelijk opstelt, wordt deze fictieve buitenruimte een echte beleving.
De sereniteit van het historische abdijhart
‘The Quiet View’ staat in het hart van de vroegere Herkenrodeabdij; op de plek waar ooit de abdijkerk stond. In 1826 verwoestte een brand het grootste deel van de kerk en in 1843 werden de overgebleven muren gesloopt. Wie het kunstwerk al bezocht, weet dat je eenzelfde sereniteit en stilte ervaart, als bij het binnenwandelen van een kerk. De lange, donkere gang leidt naar een zitbank, met daarachter een verlaten, weerbarstig en verstild landschap, in trompe l’oeil.
Hoewel de werkelijke ruimte maar zo’n vijftien meter diep is, wordt je oog door spiegels eindeloos ver geleid. Water, rotsachtige eilanden en kale bomen geven het geheel een desolate en kleurloze indruk. Dit zachtgrijze landschap is sober en verstild, het nodigt de toeschouwer uit even naar de diepte te staren en te verdwijnen in een moment van reflectie, introspectie, te vergelijken met het kijken naar de zee of een bergvallei. Als je je ontvankelijk opstelt, wordt deze fictieve buitenruimte een echte beleving.
