Maandopdracht februari 2014: Henry
Geplaatst: 09 feb 2014 19:23
De indrukwekkendste begraafplaats van de Hoogduitse joden ligt in Muiderberg. Het is de enige begraafplaats van de Hoogduitse joden die nog intensief wordt gebruikt. Na de Portugese begraafplaats in Ouderkerk aan de Amstel is het Nederlands oudste joodse begraafplaats.
In 1642 kochten Hoogduitse joden de grond in Muiderberg. Kort daarna in 1660, kochten de Poolse joden een belendend stukje grond. Na de vereniging van beide gemeenten voegden zij ook hun begraafplaatsen samen. Mettertijd vonden er verschillende uitbreidingen plaats. In Muiderberg zijn ongeveer 45.000 mensen begraven.
In het jodendom wordt een begraafplaats een ‘Beth Hacha’iem‘ genoemd, het huis van het leven. Dat klinkt misschien wat vreemd, maar een joodse begraafplaats is namelijk de bevestiging van het feit dat er behalve het “leven” hier op aarde ook een “leven” is na de dood. Ook de “techijat hametim” de uiteindelijke opstanding, is iets wat weerklinkt in de stilte van een joodse begraafplaats. Soms zijn de veelal eenvoudige stenen verweerd, want sommigen zijn namelijk 2 of 3 eeuwen oud. De begraafplaats wordt nooit geruimd. Iederéén wacht daar op die toekomst.
Op de graven laat men vaak een klein steentje achter, als teken dat men op bezoek is geweest. Dit gebruik is in betekenis vergelijkbaar met de gewoonte bij niet-joden om bloemen neer te leggen.
In 1642 kochten Hoogduitse joden de grond in Muiderberg. Kort daarna in 1660, kochten de Poolse joden een belendend stukje grond. Na de vereniging van beide gemeenten voegden zij ook hun begraafplaatsen samen. Mettertijd vonden er verschillende uitbreidingen plaats. In Muiderberg zijn ongeveer 45.000 mensen begraven.
In het jodendom wordt een begraafplaats een ‘Beth Hacha’iem‘ genoemd, het huis van het leven. Dat klinkt misschien wat vreemd, maar een joodse begraafplaats is namelijk de bevestiging van het feit dat er behalve het “leven” hier op aarde ook een “leven” is na de dood. Ook de “techijat hametim” de uiteindelijke opstanding, is iets wat weerklinkt in de stilte van een joodse begraafplaats. Soms zijn de veelal eenvoudige stenen verweerd, want sommigen zijn namelijk 2 of 3 eeuwen oud. De begraafplaats wordt nooit geruimd. Iederéén wacht daar op die toekomst.
Op de graven laat men vaak een klein steentje achter, als teken dat men op bezoek is geweest. Dit gebruik is in betekenis vergelijkbaar met de gewoonte bij niet-joden om bloemen neer te leggen.
