Cockfight - Bali
Geplaatst: 03 dec 2015 16:18
Tijdens een dag lang bezoekjes brengen aan diverse bezienswaardigheden in Bali kwamen we op de weg terug naar Ubud langs een hanengevecht. Het feit dat gokken in welke vorm dan ook in Bali sinds 1981 illegaal is schijnt weinig verschil te maken. Er zijn speciale arena's waar mensen wekelijks, soms dagelijks bijeenkomen om geld in te zetten op hun favoriete haan. De lokale politie krijgt een deel van de winst en knijpt een oogje dicht.
Ondanks dat ik zelf deze vorm van vermaak niet kan goedkeuren is het wel onderdeel van de Balinese cultuur, en om die reden heb ik besloten toch even te stoppen. Verder kijken is veilig, daar ik de schokkende beelden achterwege heb gelaten.
De arena waar het allemaal plaatsvond was omringt met scootertjes. Er waren bijna uitsluitend mannen en de enige vrouwen die aanwezig waren waren aan het koken. Ik en mijn vriendin waren de enige buitenlanders daar, dus ons aankomst werd met verbazing gade geslagen.
Deze 'vechtrassen' zijn qua bouw en karakter volledig voorbestemd om te vechten.
De spanning stijgt en vlak voordat het gevecht begint wordt er nog een laatste keer opgeroepen om geld in te zetten.
Wanneer het inzetten klaar is worden de hanen tegenover gezet en dicht bij elkaar gebracht om ze nog wat extra op te fokken en staat het gevecht op het punt te beginnen.
Het gevecht is voorbij en de haan van de persoon die ik voornamelijk volgde bleek de overwinnaar. Typisch aan een hanengevecht als deze is dat het pas ophoudt als een van beide partijen dood is.
De winnende haan zelf is ook gewond geraakt, en ik ben bang dat hij ook hetzelfde lot tegemoet gaat als zijn tegenstander.
De winnaar ontdoet zichzelf van het bloed en de rest collecteert het geld.
Het feit dat zijn haan ook gewond is geraakt is een tegenvaller voor hem. Hanen van dit kaliber worden gefokt of gekocht. De prijs is hoog, maar de opbrengst bij winst kan ook flink oplopen.
Bedankt voor het kijken. Ik probeer deze mensen niet te beoordelen op deze, in mijn ogen lugubere praktijken. Traditie kan raar werken.
Ondanks dat ik zelf deze vorm van vermaak niet kan goedkeuren is het wel onderdeel van de Balinese cultuur, en om die reden heb ik besloten toch even te stoppen. Verder kijken is veilig, daar ik de schokkende beelden achterwege heb gelaten.
De arena waar het allemaal plaatsvond was omringt met scootertjes. Er waren bijna uitsluitend mannen en de enige vrouwen die aanwezig waren waren aan het koken. Ik en mijn vriendin waren de enige buitenlanders daar, dus ons aankomst werd met verbazing gade geslagen.
#1
Eén van de deelnemers presenteert hier zijn haan aan het publiek.Deze 'vechtrassen' zijn qua bouw en karakter volledig voorbestemd om te vechten.
#2
Bij deze stijl worden mesjes aan de poten van de haan bevestigd, zodat de hanen elkaar sneller kunnen doden. Dit is de meest voorkomende vorm van hanengevechten in Bali, maar tevens de vorm die mij het meest tegenstaat. #3
Nadat de haan geprepareerd is en de twee partijen klaar zijn om te beginnen begint rustig het inzetten van geld.#4
De spanning stijgt en vlak voordat het gevecht begint wordt er nog een laatste keer opgeroepen om geld in te zetten.
#5
Wanneer het inzetten klaar is worden de hanen tegenover gezet en dicht bij elkaar gebracht om ze nog wat extra op te fokken en staat het gevecht op het punt te beginnen.
#6
Het gevecht is voorbij en de haan van de persoon die ik voornamelijk volgde bleek de overwinnaar. Typisch aan een hanengevecht als deze is dat het pas ophoudt als een van beide partijen dood is.
De winnende haan zelf is ook gewond geraakt, en ik ben bang dat hij ook hetzelfde lot tegemoet gaat als zijn tegenstander.
#7
De winnaar ontdoet zichzelf van het bloed en de rest collecteert het geld.
Het feit dat zijn haan ook gewond is geraakt is een tegenvaller voor hem. Hanen van dit kaliber worden gefokt of gekocht. De prijs is hoog, maar de opbrengst bij winst kan ook flink oplopen.
#8
Bedankt voor het kijken. Ik probeer deze mensen niet te beoordelen op deze, in mijn ogen lugubere praktijken. Traditie kan raar werken.
