We zitten helaas nog in een maatschappij waarin we voorgeschoteld krijgen wat de ideale schoonheid is. Maar om eerlijk te zijn; het is er niet.
Om te beginnen is het smaak. En ik blijf even bij mezelf. Ik ben een man, ik val op vrouwen. Natuurlijk heb ik een bepaalde smaak als het om vrouwen gaat. Dit is ook deels doorgetrokken en enigzins afgeweken als het gaat om mijn smaak in de fotografie. Natuurlijk zie ik de reclameposters in de bushokjes en denk ik; "dat is leuk prinsessenspul."
Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat er ook van mensen die niet aan dit schoonheidsideaal voldoen mooie foto's te maken zijn. Dat ligt enerzijds aan je technische vaardigheden. Maar ook aan sociale vaardigheden. Ik voel me soms net een halve psycholoog
Laat ik eerste even het technische aspect bekijken. Je kunt een model neerzetten, lampen erop en foto's maken. Maar probeer vooraf eens te bedenken wat voor foto je wil en wat je daarvoor moet doen. Dit is iets wat je gaandeweg met ervaring beter zult kunnen. D'r zijn wat basisregels. Zo zal zacht licht oneffenheden verhullen en hard licht ze juist terug laten komen. Om maar wat te noemen.
Maar het tweede aspect is eigenlijk belangrijker.
Ik fotografeer met enige regelmaat mensen die een zelfbeeld hebben waarmee ze eigenlijk niet op de foto willen. En toch kom ik daar op dat moment niet voor piet snot. Ik kom een foto maken en als jij denkt dat je niet mooi genoeg bent om op de foto te gaan, dan heb ik een probleem. Ik kom dan immers zonder foto terug en dat kan niet.
Wanneer iemand zegt dat hij niet mooi genoeg is om op de foto te gaan, dan vertel ik altijd maar zo eerlijk mogelijk dat dat er niets mee te maken heeft. Het gaat om inhoud en ik wil die inhoud ook terug op de foto hebben. Natuurlijk vertel ik ook dat ik er ook bij gebaat ben dat het een mooie foto wordt, dus ik zit ook niet te wachten op een dubbele onderkin door een verkeerde houding (dat laatste moet je dan weer niet zeggen, dan scoor je geen punten)
Mijn naam staat ook bij die foto, dus ook ik heb direct belang bij een goede foto.
Maar met je sociale vaardigheden moet je iemand zien te overtuigen dat het wel degelijk de moeite waard is om van die persoon een foto te maken. En dat gevoel moet je die persoon geven.
Dit ga je ook terugzien in de foto. Als ik naar jouw foto's kijk, dan zie ik in de tweede en de laatste echt terug dat ze eigenlijk helemaal niet op de foto wil. Dan kun je met je licht en al nog zo goed zijn, maar het zit op dat moment bij je model tussen de oren en dat moet jij er als fotograaf uit zien te krijgen. Praten dus.
Voor wat betreft wat kleine makkelijke poseertips. Die onderkin verdwijnt al een stuk als je haar een klein beetje voorover laat buigen en zelf wat hoger zit met de camera (hierdoor moet ze wat naar je opkijken waardoor je de onderkin uitstrekt)
Probeer ook naar andere voorbeelden te kijken waarin mensen met een soortgelijk figuur wel vet gaaf op de foto staan. Kijk naar waar de sterke punten in die foto's liggen en vergelijk dat met degene die je op dat moment voor de camera hebt. Doe dit in je hoofd (en doe dus vooraf e huiswerk) en ga het er niet uitgebreid bij pakken, dat is voor een onzeker model zeker geen opsteker.
Maar mijn ervaring is dat je dus bij onzekere modellen echt soms moet lullen als Brugman wil je ze zover hebben dat je een mooie foto van ze kunt maken.
Ik had onlangs ook een model in de studio. Mooie meid, maar dat vond ze zelf niet. Uiteindelijk heb ik haar toch over weten te halen een keer langs te komen. Ik heb vooraf verteld wat ze kon verwachten en wat we gingen doen. Ze was nog steeds zenuwachtig. Toen ik de dag nog even belde en vertelde dat ze zonder make-up moest komen schrok ze helemaal (ze wist dat er een visagiste was, maar schrok toch) Toen de visagiste klaar was, was het gevoel van eigenwaarde en zelfbeeld al behoorlijk gestegen en hebben we foto's gemaakt. Ze is er erg happy mee en ze gaan van trots de hele familie rond.
