Walsoorden.
Het is oorlog.
Je bent 8 jaar en je speelt dagelijks aan de kade.
Het is een dag zoals alle andere.
Je steekt wat kattenkwaad uit en groet de mensen die je kent.
Plots veranderd de sfeer omdat je duits hoort praten op een strenge beklemmende toon.
Gewonden worden aan boord gebracht.
Onder hen is ook een meneer met zwarte huidskleur.
Een van de gewonden is er erg aan toe , heeft dorst en vraagt of hij een glas water mag.
Op het moment dat hij wil drinken ziet een duitse soldaat dat , slaat met geweld het glas uit zijn handen met het minachtende commentaar dat hij het niet waard is om een glas water te krijgen.
Waarop de zwarte meneer het niet meer aan kan , de duitser aanvalt en hem vol in de halsslagader bijt.
Er volgt een zeer kort bloederig gevecht, de held wordt dood geschoten.
Of de duitser het overleeft heeft weet je niet want je rent zwaar onder de indruk naar huis niet wetende dat deze gebeurtenis je voor de rest van je leven zal bijblijven.
Zodanig dat als je dit verhaal rond je 85ste aan een wildvreemde vertelt het je nog steeds aan het huilen brengt.
Die wildvreemde was ik.
Zijn woorden stokte tijdens het verhaal en hij verontschuldigde zich voor zijn tranen.
Hij zei dat als er iemand een boek over Walsoorden zou uitgeven hij er graag aan mee zou willen werken om zijn verhalen kwijt te kunnen.
Ik had 2 camera’s bij , daarom dacht hij …..
Een beetje teleurgesteld toen hij hoorde dat het voor mij alleen maar pure hobby was.
Maar dat weerhield hem niet om zijn verhaal te doen.
En vertellen kon hij.
Onder andere over zijn veel jongere vrouw waar hij zo trots op was veel steun aan had en waar hij veel van hield.
We zijn nu intussen een jaar verder.
Ik heb de meneer niet meer gezien maar het gesprek laat me niet los.
Misschien door dit te vertellen kom ik toch een beetje aan zijn wens tegemoet.
En wie weet komt het verhaal via via toch nog bij hem of bij zijn vrouw terecht.
Dat zou de cirkel rond maken.
Achteraf bedacht ik me dat ik deze foto van hem had gemaakt nog voor dat we elkaar kende.
Heeft het zo moeten zijn ?
Het is oorlog.
Je bent 8 jaar en je speelt dagelijks aan de kade.
Het is een dag zoals alle andere.
Je steekt wat kattenkwaad uit en groet de mensen die je kent.
Plots veranderd de sfeer omdat je duits hoort praten op een strenge beklemmende toon.
Gewonden worden aan boord gebracht.
Onder hen is ook een meneer met zwarte huidskleur.
Een van de gewonden is er erg aan toe , heeft dorst en vraagt of hij een glas water mag.
Op het moment dat hij wil drinken ziet een duitse soldaat dat , slaat met geweld het glas uit zijn handen met het minachtende commentaar dat hij het niet waard is om een glas water te krijgen.
Waarop de zwarte meneer het niet meer aan kan , de duitser aanvalt en hem vol in de halsslagader bijt.
Er volgt een zeer kort bloederig gevecht, de held wordt dood geschoten.
Of de duitser het overleeft heeft weet je niet want je rent zwaar onder de indruk naar huis niet wetende dat deze gebeurtenis je voor de rest van je leven zal bijblijven.
Zodanig dat als je dit verhaal rond je 85ste aan een wildvreemde vertelt het je nog steeds aan het huilen brengt.
Die wildvreemde was ik.
Zijn woorden stokte tijdens het verhaal en hij verontschuldigde zich voor zijn tranen.
Hij zei dat als er iemand een boek over Walsoorden zou uitgeven hij er graag aan mee zou willen werken om zijn verhalen kwijt te kunnen.
Ik had 2 camera’s bij , daarom dacht hij …..
Een beetje teleurgesteld toen hij hoorde dat het voor mij alleen maar pure hobby was.
Maar dat weerhield hem niet om zijn verhaal te doen.
En vertellen kon hij.
Onder andere over zijn veel jongere vrouw waar hij zo trots op was veel steun aan had en waar hij veel van hield.
We zijn nu intussen een jaar verder.
Ik heb de meneer niet meer gezien maar het gesprek laat me niet los.
Misschien door dit te vertellen kom ik toch een beetje aan zijn wens tegemoet.
En wie weet komt het verhaal via via toch nog bij hem of bij zijn vrouw terecht.
Dat zou de cirkel rond maken.
Achteraf bedacht ik me dat ik deze foto van hem had gemaakt nog voor dat we elkaar kende.
Heeft het zo moeten zijn ?
